Διαβητικό Πόδι

Γυναίκα 58 ετών με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 από 12ετίας, προσήλθε λόγω άλγους στην έξω επιφάνεια του 2ου δακτύλου του αριστερού ποδός από 2μήνου και πλέον. Η ασθενής τελούσε υπό εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλινοθεραπείας επί μακρόν, με 2 ενέσεις βασικής ινσουλίνης και 2 ενέσεις ταχείας δράσης ινσουλίνης. Δεν είχε άλλα προβλήματα υγείας. Προσκόμισε εργαστηριακό έλεγχο, που με εξαίρεση την τιμή της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης που ήταν 10,3 % (επιθυμητή τιμή <6,5 %) δεν είχε κάτι ιδιαίτερα εκτός των επιθυμητών ορίων.
Η κλινική εξέταση ανέδειξε παραμορφώσεις δακτύλων (βλαισοί μεγάλοι δάκτυλοι αμφοτερόπλευρα και εφίππευση δακτύλων και στα δύο πόδια). Στο σημείο που αλγούσε, διαπιστώθηκε η ύπαρξη τύλου (κάλλου). Αφαιρέθηκε ο ιστός και αποκάλυψε οστούν ορατό με γυμνό οφθαλμό. Τέθηκε η διάγνωση οστεομυελίτιδας, λόγω του άλγους. Η ασθενής υποβλήθηκε σε επιπλέον εργαστηριακό έλεγχο, που όμως δεν ανέδειξε αυξημένες τιμές δεικτών φλεγμονής. Παράλληλα, διενεργήθηκαν ακτινογραφίες στην περιοχή, που όμως δεν γνωματεύθηκαν ως παθολογικές. Καλλιέργεια που λήφθηκε από το σημείο ανέδειξε παθογόνο μικροοργανισμό. Λόγω αυξημένης κλινικής υποψίας, διενεργήθηκε μαγνητική τομογραφία στο πάσχον σημείο, που ανέδειξε οστεομυελίτιδα, δηλαδή λοίμωξη και φλεγμονή.
Η ασθενής αντιμετωπίσθηκε ως επί χρονίας οστεομυελίτιδας με διπλή αντιμικροβιακή φαρμακευτική αγωγή. Ενδιάμεσα πραγματοποιήθηκαν νεαροποιήσεις του τραύματος και αφαίρεση του αναπτυσσόμενου τύλου, που ανέστελλε την επούλωση. Συστήθηκε ειδικό υπόδημα αποφόρτισης του σημείου της φλεγμονής. Παράλληλα, τροποποιήθηκε το σχήμα ινσουλινοθεραπείας και εκπαιδεύτηκε η ασθενής στα ισοδύναμα τροφίμων. Στους 2 μήνες από την έναρξη της αγωγής, το τραύμα είχε κλείσει και η ασθενής πλέον βάδιζε κανονικά. Η αγωγή δεν διακόπηκε.
Η ασθενής αυτή αποτελεί περίπτωση ασθενούς με Διαβητικό Πόδι. Η αντιμετώπιση της κλινικής αυτής οντότητας απαιτεί επιθετική θεραπευτική αντιμετώπιση και συνολική προσέγγιση της πάθησης. Βασικές αρχές αντιμετώπισης είναι η αποφόρτιση του πάσχοντος άκρου, η έγκαιρη και επιθετική φαρμακευτική αγωγή και η συχνή νεαροποίηση του τραύματος.

Σακχαρώδης Διαβήτης

Άνδρας 72 ετών, με ιστορικό Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2, αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας, προσήλθε πρώτη φορά για αναφερόμενo άλγος κατά την βάδιση και αιμωδίες στα κάτω άκρα. Δεν είχε κάνει εργαστηριακό έλεγχο επί μακρόν. 
Κλινικά, διαπιστώθηκε μείωση της αισθητικότητας στα πέλματα και απώλεια της προστατευτικής αισθητικότητας για τραυματισμούς. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι οι αρτηρίες των κάτω άκρων δεν είχαν ψηλαφητό σφυγμό. Παραπέμφθηκε για εργαστηριακό έλεγχο και triplex αρτηριών των κάτω άκρων, και ελέγχθηκε με δοκιμασία η εφίδρωση των ποδιών. Ζητήθηκε να επανέλθει με τιμές αυτομέτρησης σακχάρου αίματος, όπως αυτές του ζητήθηκαν.
Ο εργαστηριακός έλεγχος ανέδειξε αυξημένη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) περί το 8,2 %, που αποτελεί μέτρο ελέγχου του σακχάρου το προηγούμενο τρίμηνο, πρωινό σάκχαρο νηστείας περί τα 160 mg %, (με στόχο < 130 mg/dl τουλάχιστον) και τιμές χοληστερόλης ως εξής : HDL-c 33mg/dl, LDL-c 140 mg/dl, τριγλυκερίδια 160 mg/dl και ολική χοληστερόλη 205 mg/dl. Ο απεικονιστικός έλεγχος έδειξε στενώσεις αγγείων <50 % και στενωμένες τις αρτηρίες των ποδών, αλλά σε επίπεδο που δεν έχριζαν χειρουργικής αντιμετώπισης. Η δοκιμασία ελέγχου της εφίδρωσης ήταν παθολογική και για τα δύο πόδια.
Η αντιμετώπιση του ασθενούς περιέλαβε τα ακόλουθα:
Τροποποίηση της αγωγής για τον Διαβήτη και επανεξέταση με τιμές μετρήσεων σακχάρου αίματος και HbA1c σε 3 μήνες, για επανακαθορισμό της αγωγής.
Τροποποίηση της υπο-λιπιδαιμικής αγωγής με στόχο LDL-c < 70 mg/dl.
Έναρξη αντι-αιμοπεταλιακής αγωγής λόγω των παραγόντων κινδύνου πέραν του Διαβήτη, καθώς και λόγω των στενωμένων αγγείων των κάτω άκρων.
Τροποποίηση της αντι-υπερτασικής αγωγής, με φάρμακο άλλης θεραπευτικής κατηγορίας, που έχει ένδειξη ως πρώτης γραμμής αγωγή σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη.
Παραπομπή σε αγγειοχειρουργό με εξειδικευμένη ενασχόληση με το Διαβητικό Πόδι.
Σύσταση και συνταγογράφηση ειδικών πελμάτων και υποδημάτων Διαβήτη, με βάση τις ιατρικές ενδείξεις και τον ασφαλιστικό φορέα του ασθενούς.
Περαιτέρω έλεγχο σε δεύτερο χρόνο για έλεγχο των οφθαλμών για επιπλοκές από τον Διαβήτη και την υπέρταση.
Έλεγχο της νεφρικής λειτουργίας με περισσότερο εξειδικευμένες εξετάσεις των ούρων και του αίματος. 
Η περιοδικότητα του ελέγχου από ιατρούς λοιπών ειδικοτήτων γίνεται με βάση την κλινική πορεία και τα ευρήματα που προκύπτουν, τα δε μεσοδιαστήματα ποικίλουν. Είναι επιθυμητό να γίνονται οι αναγκαίοι περιοδικοί έλεγχοι, δεδομένου ότι ο Σακχαρώδης Διαβήτης δεν προκαλεί πόνο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να αμελούν την πάθηση.

Ανεύρυσμα Αορτής

Γυναίκα ηλικίας 62 ετών, χωρίς γνωστά προβλήματα υγείας από το ατομικό ιστορικό και χωρίς να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, προσήλθε για αιμωδίες (αίσθημα μουδιάσματος) στα δάκτυλα. Είχε κάνει με δική της πρωτοβουλία ακτινογραφίες στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, με το σκεπτικό ότι ενδεχομένως να είχε αυχενική συνδρομή. Αιτήθηκε παραπεμπτικό για μαγνητική τομογραφία στον αυχένα και στον εγκέφαλο, για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο σκλήρυνσης κατά πλάκας, όπως είχε διαβάσει στο διαδίκτυο κατά δήλωσή της.
Η λήψη του ιστορικού ανέδειξε ότι οι αιμωδίες είχαν κατανομή στο δέρμα των άκρων όπως τα γάντια και οι κάλτσες, υπό την έννοια ότι ήταν αντιληπτά στα αντίστοιχα σημεία που καλύπτονται από αυτά. Η κλινική εξέταση δεν ανέδειξε λοιπά νευρολογικά ελλείμματα.  Δόθηκε εργαστηριακός έλεγχος που ανέδειξε χαμηλά επίπεδα βιταμίνης Β12 στον ορό, τα οποία επιβεβαιώθηκαν και δεύτερη φορά. Παράλληλα, διαπιστώθηκε και χαμηλή τιμή αιματοκρίτη. Η ασθενής ακολούθησε αγωγή με ενδομυϊκές ενέσεις βιταμίνης Β12, με θεαματική βελτίωση, ως αναμενόταν. Παράλληλα παραπέμφθηκε σε γαστρεντερολόγο για έλεγχο του πεπτικού συστήματος.
Η βιταμίνη Β12 απορροφάται στο λεπτό έντερο, αφότου συνδεθεί με τον λεγόμενο τοιχωματικό παράγοντα του στομάχου. Η πτώση της είναι αισθητή σε περιπτώσεις ελλιπούς ή απόλυτης δυσαπορρόφησης και προκαλεί πτώση του αιματοκρίτη, προσβολή των νεύρων και διάφορες άλλες παθολογικές καταστάσεις.

Ανεύρυσμα Αορτής

Άνδρας ηλικίας 67 ετών, βαρύς καπνιστής επί πολλά έτη και με ιστορικό αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας (αυξημένης τιμής λιπιδίων αίματος), προσήλθε συνοδευόμενος από άτομο της οικογενείας του, λόγω του ότι όπως ανέφερε δυσκολευόταν να βαδίσει.
Η λήψη του ιστορικού του ασθενούς ανέδειξε ότι δεν μπορούσε να βαδίσει περισσότερο από 50 μέτρα χωρίς να διακόψει, λόγω άλγους στους μηρούς. Η κλινική εξέταση ανέδειξε παθολογικά ευρήματα στην κοιλιακή αορτή και στα λαγόνια αγγεία του ασθενούς. Ακολούθησε εργαστηριακός και απεικονιστικός έλεγχος που ανέδειξε ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, επισφαλές για ρήξη, και στενωμένες αρτηρίες στα λαγόνια αγγεία.
Ο ασθενής παραπέμφθηκε σε αγγειοχειρουργο, που προέβει επιτυχώς σε αντιμετώπιση των προβλήμάτων. Τροποποιήθηκε η αγωγή του ασθενούς, δεδομένου ότι στα άτομα αυτής της κατηγορίας νοσημάτων, οι επιθυμητές τιμές LDL-C χοληστερόλης πρέπει να είναι < 70 mg/dl, η αρτηριακή πίεση ιδιαιτέρως καλά ρυθμισμένη και να λαμβάνει αντιαιμοπεταλική αγωγή που να εξασφαλίζει τη βατότητα των μοσχευμάτων που έχει. Παράλληλα, διεξήχθει κλινικός και απεικονιστικός έλεγχος στον υιό του ασθενούς για ανεύρυσμα κοιλακής αορτής, λόγω της κληρονομικότητας που έχει πολλές φορές η νόσος αυτή.

Ανεύρυσμα Αορτής

Γυναίκα 18 ετών προσήλθε προκειμένου να απωλέσει 5 κιλά σωματικού βάρους σε 20 ημέρες,για να συμμετάσχει σε αγώνες εισαγωγής σε σχολή των Σωμάτων Ασφαλείας.
Η κυρία είχε ελεύθερο ατομικό ιστορικό από παθήσεις, οι δε γονείς της δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας. Στην πρώτη επίσκεψη ζύγιζε 74 kg με ελαφρύ ρουχισμό και είχε ύψος 1.68 cm. Είχε λάβει συμβουλευτική αλλαχού και της είχε προταθεί να λάβει δισκία θυροξίνης (φάρμακο για τον υποθυρεοειδισμό), προκειμένου να αδυνατίσει.
Ο Δείκτης Μάζας Σώματός της υπολογίστηκε στο 26.2. Το επιθυμητό βάρος έπρεπε να είναι  περί τα 70 kg. Με το σκεπτικό αυτό, μετά από εργαστηριακό έλεγχο καταρτίστηκε πρόγραμμα απώλειας βάρους μέσω της πρόκλησης αρνητικού ισοζυγίου θερμίδων. Δόθηκε διαιτολόγιο 1300 kcal  και οδηγίες ενυδάτωσης και άσκησης. Προκειμένου να υπάρχει αυτονομία στην επιλογή τροφίμων, η νεαρή γυναίκα εκπαιδεύτηκε στη μέθοδο των Ισοδυνάμων Τροφίμων. Ενδιάμεσα διενεργήθηκε εργαστηριακός έλεγχος, προς επιβεβαίωση της μη ύπαρξης οποιουδήποτε προβλήματος. Ανά εβδομάδα τροποποιούνταν το διαιτολόγιο, συνεχώς μειούμενο. Απορρίφθηκε το ενδεχόμενο να λάβει θυροξίνη, δεδομένου ότι αφενός μεν ο εργαστηριακός έλεγχος δεν ανέδειξε υποθυρεοειδισμό, αφετέρου δε,η συγκεκριμένη ουσία δεν αποτελεί θεραπεία απώλειας βάρους. Αντίθετα, η χορήγηση θυροξίνης έχει βλαβερές ενέργειες όταν χορηγείται σε υγιή άτομα.
Η νεαρή γυναίκα κατάφερε να απωλέσει περί τα 7 κιλά σε 3 εβδομάδες, επιτυγχάνοντας το στόχο της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι υπό άλλες συνθήκες, όπως λ.χ. για αισθητικούς λόγους, θα επιλεγόταν μία τόσο ταχεία απώλεια βάρους. Εντούτοις, όπως αναφέρθηκε, εξατομικεύται πάντοτε η θεραπευτική αντιμετώπιση, ανάλογα με τα προβλήματα υγείας, που εν προκειμένω απουσίαζαν, και τον επιθυμητό στόχο, που στην περίπτωση αυτή ήταν ιδιαιτέρως σοβαρός.