Σακχαρώδης Διαβήτης

Άνδρας 72 ετών, με ιστορικό Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2, αρτηριακής υπέρτασης και δυσλιπιδαιμίας, προσήλθε πρώτη φορά για αναφερόμενo άλγος κατά την βάδιση και αιμωδίες στα κάτω άκρα. Δεν είχε κάνει εργαστηριακό έλεγχο επί μακρόν. 
Κλινικά, διαπιστώθηκε μείωση της αισθητικότητας στα πέλματα και απώλεια της προστατευτικής αισθητικότητας για τραυματισμούς. Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι οι αρτηρίες των κάτω άκρων δεν είχαν ψηλαφητό σφυγμό. Παραπέμφθηκε για εργαστηριακό έλεγχο και triplex αρτηριών των κάτω άκρων, και ελέγχθηκε με δοκιμασία η εφίδρωση των ποδιών. Ζητήθηκε να επανέλθει με τιμές αυτομέτρησης σακχάρου αίματος, όπως αυτές του ζητήθηκαν.
Ο εργαστηριακός έλεγχος ανέδειξε αυξημένη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) περί το 8,2 %, που αποτελεί μέτρο ελέγχου του σακχάρου το προηγούμενο τρίμηνο, πρωινό σάκχαρο νηστείας περί τα 160 mg %, (με στόχο < 130 mg/dl τουλάχιστον) και τιμές χοληστερόλης ως εξής : HDL-c 33mg/dl, LDL-c 140 mg/dl, τριγλυκερίδια 160 mg/dl και ολική χοληστερόλη 205 mg/dl. Ο απεικονιστικός έλεγχος έδειξε στενώσεις αγγείων <50 % και στενωμένες τις αρτηρίες των ποδών, αλλά σε επίπεδο που δεν έχριζαν χειρουργικής αντιμετώπισης. Η δοκιμασία ελέγχου της εφίδρωσης ήταν παθολογική και για τα δύο πόδια.
Η αντιμετώπιση του ασθενούς περιέλαβε τα ακόλουθα:
Τροποποίηση της αγωγής για τον Διαβήτη και επανεξέταση με τιμές μετρήσεων σακχάρου αίματος και HbA1c σε 3 μήνες, για επανακαθορισμό της αγωγής.
Τροποποίηση της υπο-λιπιδαιμικής αγωγής με στόχο LDL-c < 70 mg/dl.
Έναρξη αντι-αιμοπεταλιακής αγωγής λόγω των παραγόντων κινδύνου πέραν του Διαβήτη, καθώς και λόγω των στενωμένων αγγείων των κάτω άκρων.
Τροποποίηση της αντι-υπερτασικής αγωγής, με φάρμακο άλλης θεραπευτικής κατηγορίας, που έχει ένδειξη ως πρώτης γραμμής αγωγή σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη.
Παραπομπή σε αγγειοχειρουργό με εξειδικευμένη ενασχόληση με το Διαβητικό Πόδι.
Σύσταση και συνταγογράφηση ειδικών πελμάτων και υποδημάτων Διαβήτη, με βάση τις ιατρικές ενδείξεις και τον ασφαλιστικό φορέα του ασθενούς.
Περαιτέρω έλεγχο σε δεύτερο χρόνο για έλεγχο των οφθαλμών για επιπλοκές από τον Διαβήτη και την υπέρταση.
Έλεγχο της νεφρικής λειτουργίας με περισσότερο εξειδικευμένες εξετάσεις των ούρων και του αίματος. 
Η περιοδικότητα του ελέγχου από ιατρούς λοιπών ειδικοτήτων γίνεται με βάση την κλινική πορεία και τα ευρήματα που προκύπτουν, τα δε μεσοδιαστήματα ποικίλουν. Είναι επιθυμητό να γίνονται οι αναγκαίοι περιοδικοί έλεγχοι, δεδομένου ότι ο Σακχαρώδης Διαβήτης δεν προκαλεί πόνο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να αμελούν την πάθηση.